1000 r.
pielgrzymka cesarza Ottona III do grobu św. Wojciecha w Gnieźnie. Spotkanie z księciem Bolesławem.

1001 r. (jesień)
Benedyktyni eremici: Benedykt z Benewentu i Jan z Wenecji oraz Barnaba na prośbę cesarza Ottona III i księcia Bolesława do Polski wyruszają z pustelni Pereum k. Rawenny (Włochy).
Mnisi osiedlają się najprawdopodobniej niedaleko dzisiejszego grodu Międzyrzecz, na terenie obecnej wsi Święty Wojciech, gdzie dołączają do nich nowicjusze: Mateusz oraz Izaak, a do posługi przydzielony zostaje miejscowy chłopak imieniem Krystyn.

10/11.11.1003 r.
Śmierć męczeńska Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna. Ciała świętych zostają wkrótce przewiezione do Gniezna.

1004 r.
Papież Jan XVIII za staraniem biskupa poznańskiego Ungera zalicza męczenników do grona świętych.

1006 r.
Św. Brunon z Kwerfurtu pisze "Żywot Pięciu Braci".

1038 r.
Książę czeski Brzetysław, po opanowaniu Wielkopolski, przenosi do Pragi relikwie św. Wojciecha i Pięciu Braci. Odtąd relikwie Męczenników z Międzyrzecza znajdują się w katedrze św. Wita w Pradze.

20.03.1965 r.
Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński uznaje oficjalność kultu Męczenników w Międzyrzeczu.

1.05.1965 r.
Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński potwierdza nadanie drugorzędnego patronatu świętych Pięciu Braci Męczenników dla Ordynariatu Gorzowskiego

5.11.1966 r.
Bp W. Pluta sprowadza do kościoła pw. św. Jana Chrzciciela relikwie Braci Męczenników z Kazimierza Biskupiego (diec. włocławska)

3.09.1989 r.
Bp Józef Michalik eryguje parafię pw. Pierwszych Męczenników Polski w Gorzowie na os. Górczyn (początek budowy kościoła - 1993 r.)

2.06.1997 r.
Spotkanie z papieżem Janem Pawłem II na błoniach obok budującego się kościoła pw. Pierwszych Męczenników Polski. Homilia nt. świadectwa wiary nawiązująca do Pięciu Braci.

8.1999 r.
Bp Adam Dyczkowski eryguje parafię pw. Pierwszych Męczenników Polski w Międzyrzeczu, powierzając jej prowadzenie księżom pallotynom (Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego SAC). Początek budowy kościoła: wiosna 2000 r.

12.11.2000r.
Centralne uroczystości Wielkiego Jubileuszu Chrześcijaństwa, procesja z relikwiami z kościoła pw. św. Jana Chrzciciela, Msza św. z pobłogosławieniem kamienia węgielnego pod kościół - sanktuarium.

23.02.2001 r.
Delegacja pod przewodnictwem bp. Pawła Sochy udaje się do Pragi, skąd za zgodą kard. M. Vlka przywozi partykuły relikwii Pięciu Braci dla kościołów pod ich wezwaniem.

11.11.2001 r.
Intronizacja relikwii w Międzyrzeczu. Mszę św. poprzedziło nabożeństwo słowa Bożego przy kościele we wsi Święty Wojciech.

16.02. 2002 r. - 11.04.2003 r.
Peregrynacja relikwii Męczenników Międzyrzeckich po parafiach naszej diecezji

Źródło: http://kuria.zg.pl/

Święci: Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak i Krystyn,
- pierwsi męczennicy Polski

Święci Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak i Krystyn W 1001 r. zaprzyjaźniony z księciem Bolesławem Chrobrym cesarz niemiecki Otton III zaproponował założenie na naszych ziemiach klasztoru, który głosiłby Słowianom Słowo Boże. Cesarz postanowił wykorzystać do zamierzonego dzieła swego krewniaka - biskupa Brunona z Kwerfurtu, wiernego towarzysza św. Wojciecha, znającego ziemie Słowian. Brunon wybrał do pomocy w przeprowadzeniu misji brata Benedykta.
Benedykt (ur. 970) pochodził z zamożnej włoskiej rodziny z Benewentu. Rodzice przeznaczyli go do stanu duchownego już jako małego chłopca, kupując u miejscowego biskupa święcenia kapłańskie dla nieletniego syna. Jednak Benedykt wybrał życie pustelnicze. Po pewnym czasie przyłączył się do św. Romualda. Zaprzyjaźnił się z innym pustelnikiem - starszym od niego o 30 lat Janem, mieszkającym na zboczu Monte Cassino.

Jan (ur. 940) pochodził z rodziny patrycjuszów weneckich. Z dożą Piotrem I Orseolo potajemnie opuścił Wenecję, udając się do opactwa benedyktyńskiego w Cusan koło Perpignan. Była to jedna z sensacji średniowiecza. Tam pędzili życie pustelnicze. Po pewnym czasie opuścili opactwo. Jan udał się do św. Romualda, tam zaprzyjaźnił się z Benedyktem. Odznaczał się stanowczością, skutecznością w działaniu i wysoką kulturą. Obaj przez pewien czas byli eremitami.

Benedykt i Jan, po przybyciu na dwór Bolesława Chrobrego w początkach 1002 r., założyli pustelnię na terenie, który im podarował król - we wsi Święty Wojciech (obecnie Wojciechowo) pod Międzyrzeczem. Wkrótce dołączyli do nich Polacy możnego rodu (może nawet książęcego): żarliwi religijnie rodzeni bracia Mateusz i Izaak - nowicjusze, oraz Krystyn - klasztorny sługa, pochodzący prawdopodobnie z pobliskiej wsi.
Eremici zobowiązali się do pustelniczego trybu życia, a przede wszystkim do prowadzenia pracy misyjnej. Benedykt i Jan nauczyli się nawet języka polskiego. Cały czas jednak czekali na biskupa Brunona z Kwerfurtu. Miał on wraz z nimi przybyć do Polski, ale wyruszył do Rzymu po papieskie zezwolenie na prowadzenie misji. Tracący cierpliwość Benedykt wyruszył na spotkanie Brunona, ze względu jednak na zawieruchę polityczną, jaką wywołała śmierć cesarza Ottona III (w styczniu 1002 r.), postanowił wrócić do klasztoru, polecając dalsze poszukiwania Brunona młodemu mnichowi Barnabie. Posłaniec nie wracał. W listopadzie 1003 roku Benedykt i współbracia zaczęli odczuwać niepokój o niego. Nie dane im jednak było doczekać Barnaby.
Święci Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak i Krystyn W nocy z 10 na 11 listopada 1003 r. zostali napadnięci przez zbójców i wymordowani. Pierwsze ciosy mieczem otrzymał Jan, po nim zginął Benedykt. Izaaka zamordowano w celi obok. Mateusz zginął przeszyty oszczepami, gdy wybiegł z celi w stronę kościoła. Mieszkający oddzielnie Krystyn próbował jeszcze bronić klasztoru, ale i on podzielił los towarzyszy. Wkrótce potem, w 1006 r., św. Brunon napisał "Żywot pięciu braci męczenników". Są to pierwsi męczennicy polscy wyniesieni na ołtarze. W poczet świętych wpisał ich Jan XVIII. Patronują diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. W archidiecezji poznańskiej i włocławskiej ich pamiątkę obchodzi się jako święto.

W ikonografii Pięciu Braci Męczenników przedstawianych jest w białych habitach kamedulskich. Atrybutem jest koło tortury.

Źródło: http://www.brewiarz.pl/